Media Release

Plaats hier gratis uw artikel of persbericht!

Theater Utrecht

Aanvankelijk wachtte ik vol verwachting op het station, vlak naast het Beatrix Theater Utrecht. Na vijf minuten nam ik mijn telefoon uit mijn handtas, om te kijken hoe laat het was. Zes uur. Okay, we hadden afgesproken om zes uur. Het is een vervelende gewoonte van mij dat ik altijd te vroeg op afspraken kom, zoals ook weer vandaag dus. Ik had afgesproken met Sam – als dat zijn werkelijke naam tenminste was. Ik had hem ontmoet op Relatieplanet, een datingsite voor eenzame, dolende zielen zoals ik – en nog anderhalf miljoen andere mensen. Sam had me uitgenodigd voor een avondje uit, in het Theater Utrecht. Omdat ik in Amsterdam woonde, en hij in Apeldoorn, hadden we een centrale locatie uitgezocht voor onze eerste date. En omdat we gematched waren op onze culturele voorkeuren, was het niet moeilijk geweest om te besluiten een bezoek te brengen aan een van de theaters aldaar. Ik was met de trein gekomen omdat ik bang was dat ik mijn auto niet kwijt zou kunnen, maar volgens de website was er voldoende parkeergelegenheid bij het desbetreffende Theater Utrecht. Daar zat wel een prijskaartje aan, uiteraard. Een klein rekensommetje bewees me dat ik er goed aan had gedaan de trein te nemen.
Na tien minuten was Sam nog steeds niet verschenen. Ik besloot hem te bellen. Hij klonk gejaagd toen hij opnam. “Waar blijf je nu? Ik sta al een half uur te wachten bij het Theater Utrecht.” Hij bleek bij een heel ander theater te staan wachten, helemaal aan het andere eind van de stad. Ik voelde een lichte paniek opkomen. Voor iemand uit Amsterdam is het sowieso moeilijk te bevatten dat er nog andere steden bestaan in Nederland – en hoe moest ik me in vredesnaam verplaatsen zonder fiets? Sam wist gelukkig raad. “Ik sta hier bij het Schiller Theater Utrecht, bij de kassa. De eerstvolgende voorstelling is zaterdag 13 september. Haal je dat?”
Ik keek in mijn agenda en scrollde een paar maanden vooruit. In september had ik nog geen enkele afspraak gepland, en zeker geen voorstelling in het Schiller Theater Utrecht.
“Goed plan Sam,” zei ik, “laten we over drie maanden afspreken voor een voorstelling in dit theater.” Ik glimlachte even voor me uit. Deze man beviel me. Hij was daadkrachtig en oplossingsgericht. Hij liet zich niet uit het veld staan door een tegenslag maar stelde zich flexibel op, toen bleek dat we ons beiden vergist hadden in de locatie van het Theater Utrecht. Sam had meteen een oplossing bij de hand. We spraken af om via de chat van Relatieplanet verder te overleggen over hoe we onze eerste date precies in konden richten. Zo konden we een ander debacle voorkomen bij onze eerste, echte ontmoeting bij het Theater Utrecht.
Nadat ik de verbinding verbroken had, raadpleegde ik de online versie van het Handboek DSM IV, om te kijken door welke persoonlijkheidsstoornis Sam het best gekarakteriseerd kon worden. Sinds ik aan het online daten was, had ik me ingeschreven voor een abonnement op deze service, en het was tot nu toe goed van pas gekomen. Waarschijnlijk een milde vorm van Asperger – uitstekend!
Enigszins opgelucht omdat de date niet doorging – waarom zat ik eigenlijk op Relatieplanet, en wat was mijn eigen DSM IV kwalificatie? – liep ik verder het station over. Boven mijn hoofd zag ik talloze bordjes die verwezen naar het Beatrix Theater Utrecht.
In de verte hoorde ik de vrolijke klanken van een zigeunerorkest. Een drietal mannen bespeelde de viool, de trekharmonica en een blaasinstrument. De violist was een vrij lange man met ravenzwart haar dat half voor zijn ogen viel. Zo werd het toch nog een avond vol dromen, al was het dan niet in het Theater Utrecht.

Linkruil.org

Comments are closed.